Bizim DUNYA

• İslâmDîni, kadına en büyük değeri vermiş ve onun namuslu, temiz, vakarlı, haysiyetli ve şerefli bir tarzda yaşamasını sağlamıştır. İslâm nazarında kadın, şefkat, merhamet, hürmet duyulması ve nezâket gösterilmesi gereken asîl ve nezîh bir varlıktır. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz, kadınların nârin, nâzik ve kibâr olduklarına işâretle, onların hiç kırılmaması ve incitilmemesi gerektiğini tavsiye etmişlerdir. Bir hadîs-i şerîflerinde:
  *****
  "... Kadınlar hakkında hayırlı olup nezâketle muâmele etmenize dâir vasiyyetime itâat ediniz! Çünkü onlar eğe kemiğinden yaratılmıştır. Eğe kemiğinin en eğri tarafı üst kısmı (ortası) dır. Eğer sen onu doğrultmaya uğraşırsan, kırarsın; kendi hâline bırakırsan, daima eğri kalır. O halde kadınlar hakkında hayır öğüdüme dikkat ediniz!" (1) buyurur.
  
   *****
  
  Hz. Peygamber (s.a.v.)’e ilk defâ inanan ve O’na en büyük desteği veren Hz. Hatîce (r.anha) vâlidemizdir. Nitekim Rasûlullâh (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Hatîce (r.anha) vâlidemiz hakkında şöyle buyurur:
  *****
  "Allâh bana Hatîce’den hayırlı bir kadın vermemiştir. Bütün insanlar beni yalanlarken, O beni tasdîk etmiş; insanlar benden kaçarken, O beni malı ile desteklemiştir. Ve Allâh bana başka hanımlardan değil, O’ndan çocuk ihsân etmiştir." (2)
  *****
  Kadın, aynı zamanda ilk İslâm şehîdidir. Hz. Ammâr (r.a.)’ın annesi Hz. Sümeyye (r.anha), Mekke’de müslümanlığı ilk kabul edenlerden ve bu yüzden dayanılmaz işkencelere uğrayanlardandı. Kendisine İslâm’dan ayrılması için yapılan her türlü eziyet ve zulme rağmen, hak yoldan dönmedi. Sonunda Sümeyye (r.anha), Ebû Cehl’in süngüsü altında can vermiş ve Allâh yolunda ilk İslâm şehîdi olmak şeref ve mertebesine erişmiştir. (3)
  *****
  Kur’ân-ı Kerîm’de "en-Nisâ"(Kadınlar) isimli, yüz yetmiş altı âyetlik uzun bir sûre olduğu gibi, ayrıca "Meryem" diye Hz. Îsâ (a.s.)’ın annesine atfedilen doksan sekiz âyetlik müstakil bir sûre daha vardır. Bunlardan başka; "en-Nûr, el-Ahzâb, el-Mümtehine, et-Tahrîm ve et-Talâk" sûreleri de kadınlarla ilgili çeşitli konuları içine almaktadır.
  *****
  İslâm Dîni’nde kadın, âile ocağında temel eğitimi veren ilk öğretmen ve mükemmel bir eğitimcidir. Çocuğun terbiyesi, yetişmesi, her yönden gelişmesi, daha küçük yaşta iken güzel alışkanlıklar kazanması ve faydalı bilgilerle donatılması husûsunda annenin rolü çok büyüktür. Baba, evin nafakasının temini için ömrünün ekserîsini âilesinden dışarıda geçirmekte, çocuğu ile yeteri kadar meşgul olamamaktadır. Bu durumda, çocuğu asıl yetiştiren ve terbiye eden anne olmaktadır. Nitekim peygamberler, mürşid-i kâmiller, velîler, sultanlar ve daha nice büyük insanlar, hep mümtaz annelerin kucaklarında yetişmişlerdir.
  *****
  Ahlâk kitaplarımızda; çarşıdan alınan değişik yeni bir şeyi, çocuklara bölüştürürken önce kızlardan başlanarak ikrâm edilmesi tavsiye edilmiş, kız çocukları daha hassas ve nâziktirler, diye düşünülmüştür.
  *****
  Kız çocuklarının bakımı ve terbiyesi için her türlü fedâkârlıkta bulunan anne ve babaların, büyük fazîlet ve ecir sâhibi olacaklarını Hz. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz, şu hadîs-i şerîfleriyle beyân buyurmuşlardır:
  *****
  "Kim, (iki veya üç) kız çocuğunu erginlik çağına erişinceye kadar besleyip büyütürse, kıyâmet gününde -iki parmağını birleştirerek- onunla şöylece beraber oluruz." (4)
  *****
  Bu da, yüce dînimizin kadına verdiği üstün değeri gösterir.
  ************* 
  IMZA:Islamiyazilar.com saytinin Admini

Coxlari xosbextliyi butun  arzularinin heyata kecmesinde gorurler.Yeni onlara gore xosbextlik gozel bir ev almaq,boyuk bir villa tikdirmek,en bahali masinlari surmek,san-sohret sahibi olmaq ve ya yuksek vezifeler tutmaqdir.Halbuki insan arzusuna catdiqdan sonra o evvelki arzu oz cazibedarligin itirir.Belke de size qeribe gelecek,ancaq insan heyatini o arzuya gore proqramlasdirdigi ucun sonradan heyatinda her sey alt-ust olur.Nemetler de beledi biz o nemeti daddiqca bize lezzet verir.Amma sonra arxasinca derin bir bosluq gelir.Coxdan arzuladigimiz bir istirahetin ve ya seyahetin dadi ‘bogazimizdan kecene qederdir’.Sonra her shey adileshir.

    Xoshbextlik bezen derdin kederin sonra chatmasidir.Cunki Yaradan da qulunu sevindirmek ucun bezen’devesini itirir, sonra ise tapir’.Itirdiyiniz malin yerine qayitmasi da,bir xestelikden sefa tapmaginizda oz-ozluyunde bir xosbextlikdir.

Eslinde xosbextlik ucun o qeder de boyuk sheylere ehtiyac yoxdur.Bezen guneshin dogmasi,bezen bir korpenin gulushu,bezen de bir bulbulun oxumasi xosbext olmaq ucun kifayetdir.Xoshbextlik  hem de insanin dunyaya hansi pencereden baxmasindan aslidir.Cunki gozel bir sheye hami gozel deye biler.Esas mesele gozel olmayan sheylerde de gozelliyi gormekdir.Heyata hemeshe bedbin baxan bir insani hec bir sheyle razi salmaq olmaz.O,saraylarda da yashasa,ferqi yoxdur.Heyata nikbin baxan bir insan ise zindanda da olsa,xoshbextdir.

Insane en cox xoshbextlik getiren ise yashatmaq arzusu ve ya heyatimizdaki ulvi hisslerdir.Qerb mutefekkirleri bu barede deyir;”elli-altmish

1 il yashamaq ucun bu dunyaya gelir ve omrumuzu ozumuzun de,bashqalarinin da unudacagi sheyleri dushunmekle keciririk.Halbuki biz heyatimizi boyuk islere,boyuk amallara hesr etmeliyik.Cunki heyat uzun sayilmayacaq qeder qisadir.Bu ise ozumuzu  tanimaqla,yer uzerine ilahi bir quvve terefinden ulvu meqsedler ucun gonderildiyimizi bilmekle mumkundur.Bir de”Onu tapan neyi itirerki”,ya da “Onu itiren neyi tapar ki”

                                                                                                      imza:Heyat_Bilgisi

XOSBEXTLIK

Ask acisi?Belki bir cok insanin hayatinda unudulmaz bir iz birakmish...Dostlar bu aciynan yasamak cook zor ama mecbursun yasayacaksin cunki ondan kacmak olmuyor anlata biliyormuyum?Bir Arkadashim soyledi: birak acilarinla ne kadar yasaya biliyorsan yasa ondan kacma..birak hayatinla beraber akib gitsin..Ama dostlar cook zor hemde cook,Askin acisi cook buyuk diyordular umursamiyordum,askin acisi gecicidir deye karshilik vererdim...ama oyle deyilmish hep aklinda unutamiyorum..Nicin Askin acisi boyle nicin,Unutamiyorum onu cook sevdim hemde cooook

Müxtəlif illərin fevral ayı Qarabağ müharibəsinin tarixinə əlamətləri, işarələri ilə düşübdür. Bu ayda baş verən hadisələr daha çox münaqişənin mahiyyətini açır, erməni vəhşiliklərini nümayiş etdirir, ermənilərin məkrli niyyətlərini göstərir. Xankəndi, Əsgəran, Sumqayıt, Xocalıdakı qanlı olaylar bu ayda baş vermişdir. Bu təsadüfdür, yoxsa qanunauyğunluq?! Fərqi yoxdur. Fevral ayında baş vermiş hadisələrə ötəri bir baxış bütövlükdə müharibə haqqında təsəvvürün yaraması üçün kifayət edir. Bu ayda baş vermiş qanlı olayları “erməni ideoloqlar”ının daha çox təhrif etməsi də diqqəti çəkən məqamlardandır. Qanlı Fevralın müharibənin gedişində yeri ilə bağlı məsələnin qısa da olsa şərhinə ehtiyac vardır.

Ermənistan Dağlıq Qarabağa iddialarını açıq şəkildə 1988 -ci ilin fevralında nümayiş etdirdi. Bir azdan alovlanaraq münaqişəyə çevrilən ilk hadisələr bu ayda baş verdi. Fevralın 10-15- də İrəvan və Xankəndində Dağlıq Qarabağın Ermənistana birləşdirilməsi tələbi ilə ilk mitinqlər keçirildi. Xankəndində keçirilən mitinqlər Ermənistandan gələn emissarlar tərəfindən təşkil olunmuşdu. Şahidlərin bildirdiyinə görə, yerli ermənilər ilk vaxtda passiv mövqedə dayanır və yalnız Ermənistandan gəlmiş “saqqallılar”ın təzyiqləri altında mitinqlərə qoşulurdular. Fevralın 20 -də “vilayət soveti” deyilən qurumun toplantısı keçirildi və Dağlıq Qarabağın Ermənistana birləşdirilməsi haqda qərar qəbul olundu. Həmin toplantıda Dağlıq Qarabağın azərbaycanlı əhalisinin nümayəndələrinin iştirakına imkan verilmədi. Fevralın 22 -də Dağlıq Qarabağın azərbaycanlı əhalisi Əsgəran şəhərində dinc nümayiş keçirdi. Aksiyaya ətraf rayonların əhalisi də qoşuldu. Erməni silahlıları dinc nümayişi gülləboran etdilər. Nəticədə 2 nəfər azərbaycanlı öldürüldü, 19 nəfər yaralandı. Ermənilər hadisələrin dinc vasitələrlə, dialoq yolu ilə nizama salınmasında maraqlı olmadıqlarını nümayiş etdirdilər. Ermənilər hadisələrin dönməz xarakter alması, dialoq və danışıqlara yer qalmaması üçün daha tez və daha çox qan tökülməsinə çalışırdılar. Fevralın 28 -də Bakının 30 km-də yerləşən Sumqayıt şəhərində qırğınlar bu məqsədlə həyata keçirildi. Həmin ərəfədə Ermənistandan döyülərək zorla çıxarılmış 4 min nəfərdən artıq azərbaycanlının əksəriyyəti məhz bu şəhərdə məskunlaşmışdı və ermənilərin onlara qarşı törətdikləri vəhşiliklərə görə qəzəb içərisində idilər. Ona görə də burada geniş miqyaslı iğtişaşlar törətmək mümkün idi. Bir gün ərzində davam edən qırğınlar nəticəsində 32 nəfər, o cümlədən 26 erməni və 6 azərbaycanlı öldürüldü. Bu qırğınlar Moskva tərəfindən Ermənistan xüsusi xidmət orqanlarının əli ilə təşkil olunmuşdu. SSRİ “KQB”-nin o vaxtkı rəhbəri N. Kryuçkov sonralar etiraf etmişdir ki, Sumqayıtda, Bakıda, Tiflisdə baş vermiş qanlı hadisələr Moskvanın təxribat qrupları tərəfindən törədilmişdir. Sumqayıt hadisələrinin təşkilatçıları kimi 2 nəfər - azərbaycanlı Əhməd Əhmədov və erməni Eduard Qriqoryan həbs olunmuşdu. Erməni evlərinin talan edilməsi və ermənilərin öldürülməsinə məhz E. Qriqoryanın başçılıq etməsi haqda yüzlərlə faktlar məlumdur. Buna baxmayaraq, məhkəmədə Əhməd Əhmədov haqqında ölüm hökmü çıxarıldı və hökm dərhal yerinə yetirildi. E. Qriqoryana isə yalnız 12 il iş verildi və erməni havadarlarının köməyi ilə bir neçə ildən sonra azadlığa buraxıldı. Onun təxribat törətmək üçün Ermənistan xüsusi xidmət orqanları tərəfindən Sumqayıta göndərilməsi şübhə doğurmur. Ermənistan Sumqayıtda “erməni qırğınları” törətməklə “vəhşi azərbaycanlı” obrazı yaratmağa, Azərbaycana qarşı işğalçı və ilhaqçı niyyətləri üçün ideoloji baza hazırlamağa çalışırdı. Erməni müəllifi Robert Arakelovun “Dağlıq Qarabağ: faciənin günahkarları məlumdur” kitabında yazdıqları da dediklərimizi təsdiq edir. Həmin kitabda göstərilir: “Stepanakertdə ən müxtəlif təbəqələr içərisində, həmçinin İrəvan qəzetlərində belə bir fikir dəfələrlə səsləndirilirdi ki, “Sumqayıt” kimi əlverişli bir amildən  Qarabağ məsələsini öz xeyrimizə həll etmək üçün istifadə edə bilmədik”.

Sumqayıt hadisələrini ermənilərin təşkil etdiyini sumqayıtlı ermənilər də təsdiq edirlər. Məsələn; L. Meclumyan bildirirdi ki, “Qriqoryan mənim mənzilimə daxil oldu, sındırdığı stulun ayağı ilə anama zərbə  endirdi, bu vaxt mən bir neçə dəfə müqavimət göstərməyə cəhd etdim, ancaq qadın olduğuma görə gücüm çatmadı, o, məni yerə yıxaraq, istədiyini etməyə başladı”. Hadisələrdə iştirak etmiş Nəcəfov soyadlı bir gənc isə bildirirdi ki, “erməni Qriqoryan tərəfindən təşkil olunmuş dəstə Emma adlı erməni qadının 512 saylı evinə soxuldu, dərhal onu lüt soyundurdular və Edik Qriqoryan onu bu vəziyyətdə küçəyə çıxartmağı təklif etdi, sonra onun iştirakı ilə Emma vəhşicəsinə öldürüldü”. Bu vaktlar bir daha erməni eybəcərliyini, həmtayfalarının qanı bahasına öz niyyətlərinə çatmaq cəhdlərini nümayiş etdirir.

Ermənilər növbəti, 1992 -ci ilin fevralında Xocalı soyqırımını törətməklə bütün körpüləri yandırdılar və münaqişənin dinc vasitələrlə, dialoq yolu ilə nizama salınması perspektivlərini məhv etdilər. 1992 -ci il fevralın 25-dən 26-a keçən gecə erməni silahlıları müdafiəsiz Xocalı şəhərinə hücuma keçdilər, şəhəri darmadağın etdilər, dinc əhalini vəhşicəsinə qətlə yetirdilər. Xocalı soyqırımı nəticəsində 613 dinc sakin, o cümlədən 63 uşaq, 106 qadın, 70 qoca xüsusi qəddarlıqla öldürülmüşdür. Hadisələrin şahidləri dəhşətli faktlardan bəhs edirlər. Xocalıya hücumda iştirak etmiş erməni silahlıları da həmin hadisələri dəhşətlə xatırlayırdılar. Həmin silahlılardan Mixail Qazaryan xatırlayır ki, “əlbəttə, mən müharibəyə getdiyimi başa düşürdüm, ancaq uşaqlara atəş açacağımı və hətta öldürəcəyimi ağlıma da gətirməzdim”. Aşot Barxudaryan isə göstərirdi ki, “adamlar qışqırır, ağlayırdılar, bizim yaralıları çıxarırdılar, azərbaycanlılar isə yolun ortasında qalmışdılar, tanklar, zirehli texnika, yük maşınları onların üzərindən keçib gedirdilər”. İrəvan ermənisi Rantik Mirzoyan isə belə xatırlayırdı: “Və burada mən bizimkilərin törətdikləri vəhşilikəri gördüm... Hər yerdə meyidlər tökülüb qalmışdı”. Xocalının sağ qalmış sakinlərinin, faciəyə məruz qalmış azərbaycanlıların xatirələri daha dəhşətlidir. Sənubər Ələkbərova bildirir ki, “meyidlərdən böyük bir dağ əmələ gəlmişdi, anamı güllələdilər, qızlarım Sevinc və Hicranı yaraladılar, güllə mənə də dəydi, gənc qadınlar və uşaqlar qarın üstündə ölürdülər”. O vaxt on bir yaşı olan Ramil Həsənov xatırlayır ki, “dostlarım Elçin və Elgizin meşədə necə öldüklərini yadımdan çıxara bilmirəm, onların ayaqları donmuşdu, bizimlə qaça bilmirdilər, lal-dinməz qarın üstündə uzanmışdılar və yavaş-yavaş gözlərini yumurdular”. Səriyyə Talıbova isə daha dəhşətli hadisələrin şahidi olmuşdu: “Bizi erməni qəbiristanlığına gətirdilər... Burada erməni döyüşçüsünün qəbri üstündə 4 məhsəti türkünü və 3 azərbaycanlını qurban kəsdilər... Az sonra milli ordunun formasında 2 azərbaycanlını gətirdilər, ucu iti dəmirlə onların gözlərini çıxardılar”.

Ermənilərin törətdikləri bu qırğınlar dünyanın heç bir faciəsi ilə müqayisə oluna bilməz. Azərbaycan xalqı erməni vəhşiliklərini heç vaxt unutmayacaq və bağışlamayacaqdır. Bu qırğınları törətmiş erməni millətinə dünya birliyində yer yoxdur. Dünya birliyi bunu nə vaxtsa başa düşəcək və qərarını verəcəkdir. Bütün azərbaycanlıların son qələbəyə qədər yalnız bir mövqeyi olacaqdır:

Qarabağsız Azərbaycan yoxdur!

Ya  Qarabağ, Ya ölüm!